ಅಂಗಳ      ಪಂಚವಟಿ
Print this pageAdd to Favorite
 
 
 

 (ಪುಟ ೧) ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರ್ರೀಯ ಕರೆಗೂ ಕುತ್ತು ತಂದ ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ 

ಬೇಲಾ ಮರವ೦ತೆ
 
ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ಬಂತು! ಹೋದ ಸಾರಿ ಯುಗಾದಿಯ ಟೈಮ್ ಗೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಯುಗಾದಿಯ ಅನುಭವ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ಮೊದಲದ್ದನ್ನೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ಪಂಚವಟಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ನಾನು ಹೊಸದಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಬಂದ ಹುಡುಗಿಯೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ..ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ, ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದಿನಗಳು ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದೇನೆ, ದಿನ ದಿನಾ ಥರಾವರಿ ಜನರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಹೊಸಾ ಅನುಭವ.
 
ಅಮೆರಿಕಾವನ್ನು ರೋಮನ್ ಎಂಪೈರ್ ಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎಕಾನಮಿ ಇನ್ನು ಏಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅರ್ಧ-ಮುಕ್ಕಾಲು ಮಿಲಿಯನ್ ಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮನೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಲವು ಪರಿಚಯದವರು, ಅವರ ಮಿತ್ರರು ಈಗ ಈಕ್ವಿಟಿಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಲಾಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಒಬ್ಬರಂತೂ ಮನೆ ಫೋರ್ ಕ್ಲೋಶರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಬೆಲೆ ಏರುತ್ತಾ ಇದೆ...ಬಂದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಅನುಭವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ನಾವೂ ಹಳಬರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೇನೋ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸತನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕುತೂಹಲ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಈಗ ಅದರ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದೇನೆ.
 
ಇದೊಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಅನುಭವವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಸಿಲ್ಲಿ ಎನ್ನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಇದು ನಿಜ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಇಂಡಿಯಾಗೇ ಆಗಲಿ, ಇಂಡಿಯಾಗೇ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಯಾರಾದರೂ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈಗ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾದ ಮಹಾನ್ ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್ ವಿಷಯವೊಂದಿದೆ! ನಿಮಗೀಗಾಲೇ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು...ನನಗೆ ಹೊಸತು.
---
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು! ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ತಮ್ಮ ಕಾಂಪೌಂಡಿನಿಂದ ಬಿದ್ದು ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ! ಅದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ! ಅಕ್ಕ ಅವಳ ಕೂಸನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಒಬ್ಬಳೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!!
ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಅಂತ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ತಕ್ಷಣ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಹಚ್ಚಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತರ ಸುಮಾರು. ಸುಮಾರು ಸಲ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆದಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ.

’ಹಲೋ’ ಅವನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಸರ...
ಹೇಗಿದ್ದಿಯೋ? ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ? ಎಲ್ಲಾ ಹುಷಾರಾ? ಗಡಗಡನೆ ಕೇಳಿದೆ.’
’ಓ..ನೀನಾ...ಎಲ್ಲಾ ಆರಾಮು. ನೀನು?’ ಮಾತನಾಡಲು ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ.

’ನಾವು ಚನ್ನಾಗಿದ್ದೀವಿ ಕಣೋ. ದರಿದ್ರ! ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಬಿತ್ತು ಕಣೋ...ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಚನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ ತಾನೆ?’ ತಮ್ಮ ಸಿಕ್ಕ. ನನ್ನ ಆತಂಕ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ.
’ಹೂಂ...ನೀನು ಆಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಿಯಾ?’ ತಮ್ಮ ಕೇಳಿದ.
’ಯಾಕೆ? ಬಿಜ಼ಿ ನಾ?’ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ.
’ಹೂಂ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬಿಜ಼ಿ. ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ಬಿಟ್ಟು ಫೋನ್ ಮಾಡಿಬಿಡು’ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು.
’ಬಾರೋ! ಶುರು ಆಯ್ತು!’ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಅಮ್ಮನ ದನಿ. ತಮ್ಮನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು.

ಇವರು ನನ್ನಿಂದ ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಎಲ್ಲರೂ ಆರಾಮಾಗಿದ್ದಾರೆ ತಾನೆ? ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ಇವತ್ತು ಮಾತಿಗೇ ಸಿಗ್ಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ?!’ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸಿನಿಂದೆದ್ದಿದ್ದ, ಇನ್ನೂ ಆತಂಕದ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನದ ಹುಳ.
’ಅಪ್ಪಂಗೋ, ಅಮ್ಮಂಗೋ ಫೋನ್ ಕೋಡೋ...ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಬೇಕು...’ ನಾನು ತಮ್ಮನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದೆ.
’ಅಕ್ಕಾ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಬಿಟ್ಟು ಮಾಡೇ...ನಾನು ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕು...ಸಾರಿ ಆಯ್ತಾ" ಮಾರಾಯ ಎಣಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ಮಾತಾಡಿ ಫೋನಿಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟ!
ನನಗೆ ಗಾಬರಿ, ಬೇಜಾರು ಎಲ್ಲವೂ ಆಯಿತು. ಅಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು, ಅವರ ದನಿ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸಿತ್ತು. ಅವರೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲೂ ಇಲ್ಲ!! ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯಿತು? ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಇವರಿಗೆ ನಾನು ಬೇಡವಾಗಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆನಾ? ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವವರಲ್ಲವಲ್ಲಾ...ಅವರು ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದಾ? ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದರೆ ನಾನು ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತಲೇನಾದರೂ ಮಾತಾಡದೆ ಇದ್ದಾರ? ಅಥವಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಿಜ಼ಿ ಇದ್ದಾರ? ನನಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ತಿಳಿಸದಿರುವಷ್ಟು ಬಿಜ಼ಿ ಕೆಲಸ ಏನಿರಬಹುದು? ಫೋನಿನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತೇ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
 
ಪ್ರಶಾಂತ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನಾದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಮೌನ. ಮನೆ ಹೊರಗೂ ಅದೇ ತಟಸ್ಥತೆ. ಹಲ್ಲುಜ್ಜಲೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡಲಾ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅವಳಿಗೂ ಗಾಬರಿ ಮಾಡಿಸುವುದು ಬೇಡ, ನಾನೂ ಮನಸ್ಸು ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ...ಒಂದು ಗಂಟೆ ಆದಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕಾದೆ.
 
ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಆದಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಅಪ್ಪ ತಕ್ಷಣ ಫೋನೆತ್ತಿಕೊಂಡರು.
’ಹೇಗಿದ್ದೀರಪ್ಪಾ...’ ಅಪ್ಪನೇ ಮಾತಾಡಲು ಸಿಕ್ಕರೆಂಬ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೇಳಿದೆ.
’ಚನ್ನಾಗಿದ್ದೀವಿ ಬಿಲ್ಲೀ...ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ? ಪ್ರಶಾಂತ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ?’ ಅಪ್ಪ ಯಾವತ್ತಿನ ಮುದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಳಿದರು.

’ಅಪ್ಪಾ ನಾನು ಆಗ್ಲೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ...ಯಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನೀವೆಲ್ಲಾ ಬಿಜ಼ಿ ಇದ್ದಿರಂತೆ..ಏನು ಸಮಾಚಾರ? ಎಲ್ಲಾ ಚನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ ಅಪ್ಪಾ..?’ ತಡೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆತಂಕ, ಕುತೂಹಲ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿದೆ.
"ಓ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಆಗಿದ್ದೀವಿ! ಇವತ್ತು ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್ ಕೋರ್ಟ್ ಸೀನ್ ಇತ್ತಲ್ಲೋ..ಅದಕ್ಕೇ..."

"ಕೋರ್ಟಾ? ಯಾವ ಕೋರ್ಟಪ್ಪಾ? ಏನು ವಿಷಯ? ಯಾರು ಕೇಸ್ ಹಾಕಿದ್ದಾರಪ್ಪಾ??!" ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಪ್ಪ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವರಲ್ಲ. ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವಿರುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ. ಒಮ್ಮೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ವಾಸು ಅಂಕಲ್ ಜೊತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಮೂಲೆಗೆ ಅವರು ಕಸ ಬಿಸಾಡುವ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದೇನಾದ್ರೂ ಯಡವಟ್ಟಾಗಿ ಕೋಟ್ ಕೇಸೇನಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದಾ? 
 "ಮುಕ್ತದಲ್ಲಿ ಭಾಳಾ ಒಳ್ಳೆ ಕೋರ್ಟ್ ಸೀನಿದೆ ಪುಟ್ಟಾ...ಸೀತಾರಾಮೇ ಲಾಯರ್ರು. ಭಾಳಾ ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಎಷ್ಟು ಚನ್ನಾಗಿ ಸೆನ್ಸಿಬಲ್ ಆಗಿ ಕೇಸ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ತುಂಬಾ ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿರುತ್ತೆ...ಇವತ್ತು ಕೇಸು ಒಳ್ಳೆ ತಿರುವು ತಗೋತು. ಅದನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ ಕಣೋ..." ನನಗೆ ಮುಕ್ತ ಅನ್ನುವ ಯಾವ ಕಸಿನ್ನೂ, ಗೆಳತಿ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಅತ್ತೆಯರು, ಆಂಟಿಯರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಅಪ್ಪ ಯಾವ ಮುಕ್ತಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ’ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳ್ರಪ್ಪಾ..’ ಅಂದೆ.
 
"ಏ...ಮುಕ್ತ ಮುಕ್ತ ಅಂತ ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ದು ಇನ್ನೊಂದು ಸೀರಿಯಲ್ ಬರ್ತಿದೆ ಕಣೋ. ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಶುರು ಆಗುತ್ತೆ. ಈಗ ನಡಿತಿರೋ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ಅನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಭಾಳ ಚನ್ನಾಗಿ ಕಥೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀವಿ...ಇವತ್ತು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆ ಎಪಿಸೋಡ್ ಇತ್ತು...ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೂತು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ....ಇನ್ನು ನೀನು ನಮ್ಮ ಟೈಮ್ ಹತ್ತು ಗಂಟೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಬಿಡಪ್ಪಾ..ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಬಿಡುವಾಗಿರ್ತೀವಿ...’ ಅಪ್ಪ ಒಳ್ಳೆ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 
 
ಓ....ಇದು ಕಥೆ!! ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರ ಬಿಜ಼ಿ ಶೆಡ್ಯೂಲಿನ ಘನ ಕಾರಣ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಮ್ಮೂರಿನ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಮನೆಗಳಂತೆ, ನಮ್ಮೇರಿಯಾದ ನೂರಾರು ಮನೆಗಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೂ ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ರವರಿಂದ ಪೊಸೆಸ್ಡ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ವಶೀಕರಣಕ್ಕೊಳಗಾದವರಂತೆ ಸರಿಯಾದ ಟೈಮ್ ಗೆ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು, ಮಾಯಾಮೃಗ, ಅದು ಇದು ಅಂತ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಫ್ಯಾನುಗಳಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ನಮಗೆ ಟಿವಿ ಸೀರಿಯಲ್ ಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನೋಡಲು ಸಮಯವೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅದರ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಬೋರಾದಾಗ ಅಮ್ಮ ಹಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾವೂ ಆಗಾಗ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಕಥೆಯ ಗೋಳನ್ನು-ಪಾಡನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅಮ್ಮ ಎಮೋಷನಲ್ ಆಗಿ ಸೆರಗಿನ ಚುಂಗಿನಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಗಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.
 
ಸೀರಿಯಲ್ ನೋಡಿ ಮುಗಿದಮೇಲೂ ಅಮ್ಮ ಕೋಪ ಅಥವಾ ಬೇಜಾರಿನ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ’ಪಾಪ ಕಣೇ ಬಿಲ್ಲೀ ಆ ಹುಡುಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯಾರಿಗೂ ಬರಬಾರದು...ಏನು ಕಾಲ ಬಂತು ನೋಡು! ಕಾಲ ಕೆಟ್ ಹೋಯ್ತು! ಈಗ ಒಳ್ಳೆಯವರಿಗೆ ಕಾಲ ಇಲ್ಲ ಕಣೇ..." ಅಂತ ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಡೈಲಾಗು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಎಂಥಾ ಕೇಡಿಗ ಬುದ್ಧಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಇವು ಅಂತ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಒಂದು ಕೋಪದ ಲುಕ್ ಕೊಟ್ಟು ’ನಿಮಗೆ ಮಾಡಿ ಹಾಕೋರು ಇದಾರೆ ಅಂತ ಸಸಾರ! ಮನೆ ಹೊರ್ಗಡೆ ನೋಡಿ... ಜೀವ್ನ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅಂತ! ಅಡಿಗೆ ರೆಡಿ ಇದೆ...ನೀವೆ ಬಡಿಸಿಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡ್ರೋ..." ಅಂತ ಬೈದು ನಮ್ಮ ಕೈ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.
 
ಅಮ್ಮನನ್ನು ರೇಗಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ನಮ್ಮ ಪಾರ್ಟಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಮಹಾನ್ ಪಕ್ಷಾಂತರಿ! "ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮ್ಮಮ್ಮನ್ಯಾಕೆ ಗೋಳು ಹುಯ್ಕೋತೀರೋ?’ ಅಂತ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಧಿಡೀರ್ ಅಂತ ಅಮ್ಮನ ಪರ ವಹಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ನಮ್ಮನೆಯ ಪ್ರತಿದಿನದ ಎಮೋಷನಲ್ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಗೆಯೇ ಇವತ್ತಿಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರ ಭಾವನೆ, ಸಮಯದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನಾನು ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
 
’ಅದು ಮುಗಿದಿದ್ರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಕೊಡೀಪ್ಪಾ’ ಅಂದೆ.
’ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಬಿಡುವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಲ್ಲೀ’ ಅಂದರು.
’ಇನ್ನೂ ಸೀತಾರಾಂ ದೇ ಬರ್ತಾ ಇದೆಯಾ?’ ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದೆ.
’ಈಗ ಮುತ್ತಿನ ತೋರಣ ಬರ್ತಿದೆ...ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಅದನ್ನೂ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ನೋಡ್ತಾಳೆ..ನೀನು ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ಬಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಬಿಡು’ ಅಂದರು.
ನಾಳೆ ನಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿನ ತೋರಣವೂ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಯಾರ್ಯಾರು ಯಾವ್ಯಾವ ಟಿವಿ ಸೀರಿಯಲ್ ಗಳನ್ನು ಯಾವ ದಿನ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ಶುರು ಆಗಿ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ, ಬ್ರೇಕೇನಾದರೂ ಇರುತ್ತಾ? ಯಾವ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಫೋನ್ ಪಕ್ಕ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹೊಟ್ಟೆಉರಿ ಆಯಿತು.
(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)
 
 
 
 
 
 
Copyright © 2011 Neemgrove Media
All Rights Reserved